95 - إنّ الدّنيا و الآخرة عدوّان متفاوتان ، و سبيلان مختلفان ، فمن أحبّ الدّنيا و توالاها أبغض الآخرة و عاداها ، و هما بمنزلة المشرق و المغرب و ماش بينهما ، فكلّما قرب من واحد بعد من الآخر ، و هما بعد ضرّتان 3692 . 96 - إنّ الدّنيا لمشغلة عن الآخرة ، لم يصب صاحبها منها سببا ( سيبا ) ، إلّا فتحت عليه حرصا عليها و لهجا بها 3695 . 97 - إنّ اللّه تعالى جعل الدّنيا لما بعدها ، و ابتلى فيها أهلها ليعلم أيّهم أحسن عملا ، و لسنا للدّنيا خلقنا ، و لا بالسّعي لها امرنا ، و إنّما وضعنا حضرت باشند ، زيرا در نزد آنهاست گنجهاى علوم و با اين وصف گردنكشان را هلاك سازند ، ولى ما در زمان خود وحدت علماء را ديده كه چگونه با توجه باطنى و دعا و اخلاص خود سركشان و طاغوتيان را به زباله‌دان تاريخ انداخته و ريشه كن كردند و الحمد للهّ و لا إله إلّا اللّه و سبحان اللّه و الشكر للهّ ) . 95 - براستى كه دنيا و آخرت دو دشمن متفاوت ، و دو راه مخالف همند ، پس كسى كه دنيا را دوست داشته و پيروى كند آخرت را دشمن داشته و با آن عداوت نمايد ، و آن دو به منزله مشرق و مغرب و رونده ميان آنهاست كه هر چه به يكى نزديكتر شود از ديگرى دور تر گردد ، و آنها بعد از اين دو همشوى و هوو مى باشند ( يعنى چنان كه اكثر مردم مى كوشند كه ميان دو زن جمع كنند نتوانند دنيا و آخرت همچنين هستند مردم غافلند از اين كه با يكديگر جمع نخواهند گرديد ) . 96 - بدرستى كه دنيا هر آينه آلت مشغول شدن از آخرت و نپرداختن به آنست ، مصاحب آن از آن به عطايى و يا به ريسمانى نرسيده مگر آنكه بر او در حرصى بر آن و ولهى نسبت به آن باز مى گردد ، ( بنا بر اين هر كه آخرت خواهد بايد خود را مشغول دنيا نسازد ، كه اشتغال به دنيا آدمى را حريص كرده و از آخرت باز دارد ) . 97 - براستى كه خداوند بلند مرتبه دنيا را براى آنچه بعد از آنست آفريده ، و اهلش را در آن آزمايش كرده تا دانسته شود يا بداند كداميك آنها به حسب كردار